Donderdag 19 januari is Power to the People in première gegaan. Journalist Henk Roozeboom was erbij. Lees de recensie die hij naar aanleiding van deze voorstelling schreef. ‘Vanaf het begin tot het eind word je voortdurend gegrepen door de manier waarop de spelers van Dox jouw veilige internetwereld op zijn kop zetten.’ ‘de hele voorstelling is een aaneenschakeling van dergelijke schitterende vondsten’
Vroeger had je samen iets nu heb je een telefoon
door Henk Roozeboom
Is het nu de macht van de mens of de macht van het internet die bepaalt hoe je leven eruit ziet? Theatergroep Dox laat je daar met de voorstelling Power to the People eens goed over nadenken. Vanaf het begin tot het eind word je voortdurend gegrepen door de manier waarop de spelers van Dox jouw veilige internetwereld op zijn kop zetten. Uit een kluisjeswand, die symbool staat voor de kluisjes op school waar je jouw persoonlijke dingen in bewaart, komen de spelers de toneelvloer op. Ze belichten zichzelf met kleine lampjes net alsof het de lichtgevende schermpjes van hun mobieltjes zijn. Zo maakt Dox in een klap duidelijk dat onze persoonlijke dingen tegenwoordig in een mobieltje bewaard worden. De hele voorstelling is een aaneenschakeling van dergelijke schitterende vondsten. De facebook ‘like-cultuur’ wordt op de hak genomen met een grensverleggende afvalwedstrijd. Wie de meeste ‘like-jes’ binnensleept, is de winnaar. Het lijkt zo simpel. Toch is het spel zo goed in elkaar gezet en zό van deze tijd, dat menig televisiemaker er jaloers op kan zijn. De spelers krijgen opdrachten waarbij ze hun eigen waarden en normen steeds moeten verleggen. Als er uiteindelijk nog twee kandidaten over zijn die het laatste spel moeten spelen, voel je de spanning in de zaal. Wie van die twee durft die laatste misselijk makende opdracht uit te voeren? Maar het echte venijn blijkt in de staart te zitten want de winnaar wordt aan het eind pijnlijk duidelijk gemaakt dat het winnen niets voorstelt.
In iedere scène weten regisseur Marjan Barlage en choreograaf Sassan Saghar Yaghmai met hun twaalf spelers het publiek steeds weer op een aanstekelijke manier in hun verhaal te trekken. Een verhaal waarin gaandeweg duidelijk wordt dat ze dat internet eigenlijk niet op alle punten zien zitten. De vrienden die je er maakt kunnen je ook zomaar weer uit hun bestanden verwijderen. En het is maar de vraag of de profielen van je vrienden wel kloppen want mensen doen zich vaak op het net beter voor dan ze in werkelijkheid zijn. En wat moet je bijvoorbeeld met Happy Slapping. Dat jongeren iemand zomaar in elkaar trappen en dat filmen alleen maar om het filmpje op internet te kunnen zetten. Ook dat heeft het internet voortgebracht. Wat moeten we daarmee? De muziekkeuze van de voorstelling, met zo hier en daar klassiek klinkende violen en een ballad, verraadt dat Dox een soort heimwee heeft. Geen vroeger-was-alles-beter-heimwee, maar een heimwee naar menselijk contact. Zijn de contacten in de social media nog wel wezenlijk? Bereiken we elkaar nog wel echt? In een integere scène zingt Imke Smit een liedje over hoe ze vroeger met haar vriend omging. Ze keken vaak naar elkaar, hielden elkaars handen vast en waren zorgzaam voor elkaar. Want vroeger was ze zijn alles, maar... nu ... heeft hij een telefoon.
Zo werkt de voorstelling langzaam naar de vraag of ons leven niet bepaald wordt door de power van de social media. En of het niet eens tijd wordt om zelf te bepalen hoe ons leven eruit ziet. We moeten het heft weer in eigen hand nemen: Power to the People. De barricades op en ten strijde trekken tegen de macht van het internet. De spelers kijken dreigend de zaal in. Stenen worden gegooid en dan krijgt de muziek een militaire cadans. De oproerkraaiers zakken in elkaar en blijven bewegingloos liggen. De eenzame Arash die de hele voorstelling lang tevergeefs filmpjes en berichten op het internet ‘poste’ om maar met iemand in contact te komen, heeft maar één oplossing.
Power to the People speelt van 18 januari t/m 27 april in diverse theaters in Nederland en België. Meer informatie www.theatergroepdox.nl.
Regie Marjan Barlage Choreografie Sassan Saghar Yaghmai Eindregie Hildegard Draaijer
Assistent choreografieErik Bos Spelers Wensley Piqué, Khouloud Zaher, Arash Jabbarie, Zouhair Mtazi, Gale Rama, Bart van den Donker, Jakob Witte, Dwayne Toemere, Naomi MacDonald, Imke Smit, Kasper Scholten en Nick Livramento Silva Video Thomas Bos Fotografie Kurt Van der Elst
